Ι. e-ΕΦΚΑ: Ο οδοστρωτήρας τού Ασφαλιστικού Συστήματος και του Κοινωνικού Κράτους
Απαρχής τής επιβολής των Μνημονίων, το μεγάλο ζητούμενο για τους δανειστές και το εσωτερικό μνημονιακό πολιτικό προσωπικό, ήταν το πώς θα παρακαμφθεί το σοσιαλδημοκρατικό -κατά βάση- Σύνταγμα του Κοινωνικού Κράτους Δικαίου, όπως είχε διαμορφωθεί από τη Συντακτική ουσιαστικά Βουλή τού 1975 (Κωνσταντίνος Καραμανλής) και την Αναθεωρητική τού 1985 (Ανδρέας Παπανδρέου).
Οι γεννήτορες των δύο μεγάλων παρατάξεων της Μεταπολίτευσης, που γνώριζαν όσο κανένας άλλος τα προβλήματα του Ελληνισμού, αλλά και αυτά της ευρωπαϊκής ενοποίησης, προσπάθησαν να θωρακίσουν τον υπαρκτικό σκελετό τής πατρίδας τόσο σε θεσμικό όσο και σε δημόσιο-«περιουσιακό» επίπεδο προκειμένου, με τις βασικές υποδομές (υλικές και άυλες) στα χέρια των ελληνικών κυβερνήσεων και τού δημοκρατικώς Δρώντος Λαού, η χώρα να βαδίσει στον δρόμο τού αδυσώπητου ανταγωνισμού που διανοιγόταν και με την επερχόμενη ευρωπαϊκή οικονομική-τραπεζική Ένωση (ΟΝΕ).
Το πρόβλημα για το πολιτικό μνημονιακό προσωπικό, συνεπώς, ήταν μεγάλο και υπαρκτικό τής συνέχισης των Μνημονίων όπως τα κανοναρχούν οι δανειστές σήμερα και για το αόριστο μέλλον.
Κατ’αρχάς χρησιμοποίησαν τη σταδιακή σιωπηρή παράκαμψη ρητών διατάξεων του Συντάγματος με τη βοήθεια της μνημονιακής πλειοψηφίας τής Βουλής. Στην περίπτωση της προσβολής διαφόρων εκτελεστικών πράξεων που εκδόθηκαν κατ’εφαρμογή των εφαρμοστικών των Μνημονίων νόμων ενώπιον των αρμοδίων Δικαστηρίων, επικαλέστηκαν την «ευρύχωρη» ερμηνεία των σχετικών διατάξεων ώστε να «χωρέσουν» και τις μνημονιακές ρυθμίσεις ως συμβατές με αυτό.
Η δικαστική ανοχή ή, σε αρκετές κρίσιμες περιπτώσεις, η ευθεία νομιμοποίηση των νέων θεσμών, πρόδηλα αντίθετων προς το Κοινωνικό Κράτος Δικαίου, οδήγησε στην περίφημη «συνήχηση» των λειτουργιών, που ομαλοποίησε τον μνημονιακό δρόμο. Μεταξύ των πλέον αμφισβητούμενων νέων μνημονιακών θεσμών (όμοιος του οποίου δεν υπάρχει σε καμία χώρα τού πολιτισμένου κόσμου) είναι και η δημιουργία τού τερατουργήματος τού ΕΦΚΑ που συναίρεσε όλες τις εργασιακές και ασφαλιστικές σχέσεις σε έναν ενιαίο φορέα, ανεξαρτήτως τής φύσης τής παρεχόμενης εργασίας, τής ιστορίας και των ιδιαιτεροτήτων κάθε κλάδου ασφάλισης.
Αυτό το τερατούργημα του ΕΦΚΑ, που αποφασίστηκε με το γ’ Μνημόνιο (ν. 4336/2015, ΦΕΚ Α 94/14-5-2015) και θεσμοθετήθηκε με τον «νόμο Κατρούγκαλου» 4387/2016 (ΦΕΚ Α 85/12-5-2016), ως ο «οδοστρωτήρας» των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών δεκάδων ασφαλιστικών κλάδων, ήταν και η μεγάλη παγίδα για το Κοινωνικό Κράτος Δικαίου.
Όσοι δεν κατάλαβαν ή δεν αντιλαμβάνονται ακόμη, πολύ περισσότερο, δε, όσοι ενήργησαν εκ προθέσεως σ’αυτή την καταστροφή τής διαλεκτικής, τής πολλαπλότητας και της δημοκρατίας τού Εργασιακού Πολιτισμού, ή, στη χειρότερη περίπτωση, όσοι ήσαν οι κατά την κυρία Μέρκελ «περισσότερο συνεργάσιμοι» και δεκτικοί των θελήσεων των δανειστών, είναι καιρός να αντιληφθούν ότι, με αυτόν τον θεσμό, δεν επέφεραν απλώς την «κρίσιμη» μαχαιριά στη συνάρτηση Εργασιακού-Ασφαλιστικού, αλλά προσθέτως προετοίμασαν το έδαφος για έναν sui generis ολοκληρωτισμό που σταδιακώς καταλαμβάνει (και καταλύει) τα ιερά και τα όσια τής κοινοβουλευτικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και την καθιστά -προϊόντος τού μνημονιακού χρόνου- ένα «άδειο κέλυφος», ένα «πουκάμισο αδειανό»…
Με αυτόν τον υπαγορευμένο από τους δανειστές θεσμό καταργείται η δημοκρατία, η πολλαπλότητα των θεσμών, η άμιλλα που αυξάνει την παραγωγικότητα της εργασίας, τα διαχρονικά επιτεύγματα των ταξικών αγώνων ή της άμβλυνσης τής ταξικής πάλης όπου υπήρχε συνεργασία των συντελεστών παραγωγής… Εν τέλει αποσβήνονται όλα τα δημιουργήματα τής Κοινωνικής Οικονομίας και επιμέρους (κλαδικοί) θεσμοί τού Κοινωνικού Κράτους Δικαίου, δηλαδή η πεμπτουσία τής Δημοκρατίας στο κοινοβουλευτικό πολίτευμα τής ατομικής ιδιοκτησίας.
Απαιτείται, επομένως, μεγάλη έλλειψη δημοκρατικής ευαισθησίας και στοιχειώδους κατανόησης τής αλληλεπίδρασης των θεσμών ή βαρύτατη εκ προθέσεως και αναιρετική διάθεση τού δημοκρατικού κανόνα και παραβίασης τής στοιχειώδους λογικής, για να αποδεχθεί κανείς έναν τέτοιο θεσμό που παραγράφει τον πυρήνα τής δημοκρατικής ουσίας και ιστορίας τού τόπου. Η δραστικότητα τής ενιαιοποίησης όλων των εργασιακών και ασφαλιστικών σχέσεων στον ΕΦΚΑ (σήμερα e-ΕΦΚΑ) είναι, ως εκ τούτου, απροσμέτρητης δημοκρατικής ανευθυνότητας και κάποτε πρέπει όλοι οι πολίτες να αντιληφθούν ότι η κοινωνία έπεσε στην παγίδα τού «μνημονιακού κρεματόριου», αφού ουδείς συγκινείται για το πρωτοφανές αυτό στην παγκόσμια ιστορία συμβάν, πολύ δε περισσότερο καμιά πολιτική δύναμη δεν ζητά την κατάργησή του.
Προϊόντος τού μνημονιακού χρόνου, η κοινωνία θα βρίσκεται διαρκώς μπροστά σε δυσάρεστες εκπλήξεις, όπως η εξελισσόμενη αυτές τις ημέρες ιδιωτικοποίηση ουσιαστικά των περιουσιακών στοιχείων τού ΕΦΚΑ, πολύ περισσότερο που το απόθεμα των αντικοινωνικών και αντιδημοκρατικών πολιτικών που γεννά ο θεσμός, δεν έχει τελειωμό, μέχρις ότου να παραδοθεί πλήρως στις δυνάμεις τού νομαδικού κεφαλαίου. Αυτοί οι θεσμοί, όχι μόνο καθιστούν αδύνατη κάθε μελλοντική προοδευτική θέαση, όχι μόνο συρρικνώνουν τη δημοκρατία στη συνάρτηση Εργασιακού-Ασφαλιστικού, αλλά πλήττουν ουσιαστικά το νόημα, την ψυχή και την πεμπτουσία τής κοινωνίας ως ψυχολογικής και συνειδησιακής υποδομής τού πολιτεύματος.
ΙΙ.Οι 6+1 γύροι λεηλασίας τής περιουσίας των Ασφαλιστικών Ταμείων μετά τον πόλεμο
Η περιουσία και τα αποθεματικά των Ασφαλιστικών Ταμείων έχουν περάσει «από σαράντα κύματα», κατά το κοινώς λεγόμενο.
Το σχέδιο χρηματοδότησης ιδιωτών από την περιουσία (εισφορές) των ασφαλισμένων έχει ξανασυμβεί άλλες έξι (6) φορές στη χώρα μας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ειδικότερα:
https://enypekk.gr/2022/02/13/nomoschedio-gia-ton-eksygchronismo-tou-efka-schedio-chrimatodotisis-ton-idioton-apo-tin-akiniti-periousia-tou-efka