Με το που φτάνεις στο πανέμορφο χωριό Μέλισσα του Δήμου Ανδραβίδας-Κυλλήνης, συνειδητοποιείς αμέσως δύο πράγματα. Πρώτον, πόσο καθαρό και περιποιημένο είναι το χωριό και δεύτερον, πόσο φιλόξενοι είναι οι κάτοικοι με πρώτη και καλύτερη την αεικίνητη πρόεδρο της κοινότητας Αλεξάνδρα Λυκοκανέλλου.
Υπάρχει και ένα τρίτο στοιχείο, το οποίο δεν είναι άλλο από τη μαγική μυρωδιά της φράουλας που υπάρχει διάχυτη στον αέρα, μεθώντας – στην κυριολεξία – τους επισκέπτες της Μέλισσας.
Το Patra News επισκέφτηκε την περιοχή και μίλησε με τους παραγωγούς για τους στόχους τους, αλλά και για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Ακολουθούν οι τοποθετήσεις τριών παραγωγών, ενώ κάνουμε και ειδική αναφορά στο απίστευτο πραγματικά τυρί που παράγει το τυροκομείο της οικογένειας Θεοφιλόπουλου.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΓΟΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ
Παράγει: Φράουλα θερμοκηπίου και υπαίθρια με εγχώρια κατανάλωση, αλλά και εξαγωγή στη Ρωσία.
Προβλήματα: Αύξηση κόστους παραγωγής, εφοδιασμού και καυσίμων.
Όπως μας είπε και ο ίδιος: «Εμείς οι παραγωγοί φράουλας είμαστε αντιμέτωποι με την έλλειψη εργατικών χεριών. Είναι ένα από τα μείζονα ζητήματα, που αποτελεί τον εφιάλτη της παραγωγής μας. Επιβάλλεται δραστική μέριμνα, από το κράτος. Δραστική λύση εδώ και τώρα!».
ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΤΟΥΝΗΣ
Παράγει: Καλλιέργεια πατάτας, καρπουζιού
Προβλήματα: Πρωτοφανής η άνοδος στις τιμές, όσον αφορά το κόστος παραγωγής.
Ο ίδιος δήλωσε τα εξής: «Οι σημερινές συνθήκες είναι δυσμενείς για τον αγρότη. Είμαστε αντιμέτωποι με τη ληστρική εκμετάλλευση των τιμών από τους εμπόρους. Τα προϊόντα αγοράζονται από τον παραγωγό σε χαμηλή τιμή, όταν αυτά δεν μένουν στο χωράφι και φτάνουν στον καταναλωτή σε τσουχτερές τιμές. Αξίζει να μιλήσουμε με αριθμούς. Ενδεικτικά αναφέρω τη νητρική αμμωνία με 13 ευρώ αγορά και σήμερα πωλείται στα 39 ευρώ. 12-12–17+ΤΕ 480 ευρώ ο τόνος πέρυσι, σήμερα έχει φτάσει 890 ευρώ! Το ρεύμα έχει αύξηση πάνω από 100%. Το πετρέλαιο κίνησης κοστίζει πλέον πάνω από 80%. Πρόβλημα έχουμε και με τις γεωτρήσεις. Υπάρχει έλλειψη νερού και είναι τεράστιο, πλέον, το κόστος ανόρυξης της γεώτρησης. Η βόρεια Ηλεία θα μπορούσε να αρδευτεί από το φράγμα Πηνειού. Δυστυχώς, όμως, δεν υπάρχει καμία κρατική μέριμνα. Η τιμή της πατάτας είναι με πτωτική τάση, περίπου 20 λεπτά στο χωράφι. Είμαστε αντιμέτωποι με τους δαίμονες της φύσης, αλλά και με τη συνεχή ανασφάλεια των τιμών». Και πρόσθεσε και ένα προσωπικό σχόλιο για τους δασικούς χάρτες: «Κι εδώ υπάρχει αβεβαιότητα. Η γη μας αμφισβητείται! Μιλάμε για τη γη των προγόνων μας!».
ΝΙΚΟΣ ΚΑΠΩΝΗΣ
Παράγει: Φράουλα, καρπούζι και πατάτα για την οποία λειτουργεί και συσκευαστήριο.
Ο δραστήριος αγρότης-επιχειρηματίας δήλωσε τα εξής: «Χρειαζόμαστε τη στήριξη της Πολιτείας. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε είναι πολλά και σοβαρά. Καταρχήν, έχουμε να κάνουμε με τα υψηλά κοστολόγια. Στην Ελλάδα γίνεται εισαγωγή πατάτας από την Αίγυπτο και τη Γαλλία, φέρνουν πατάτες που τις ελληνοποιούν. Σε εκείνες τις χώρες υπάρχει χαμηλό κοστολόγιο, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να πωλήσουμε τα προϊόντα μας. Η Πολιτεία αδιαφορεί. Παράλληλα, πάθαμε μεγάλες ζημιές από τον παγετό και τις πλημμύρες. Εκκρεμούν οι αποζημιώσεις, ακόμη δεν έχουμε πάρει τα χρήματά μας. Τέλος, πρόβλημα αποτελούν και οι λεγόμενοι μεσάζοντες που παρεμβαίνουν στη διανομή της πατάτας, με αποτέλεσμα να μην μένει το κέρδος που πρέπει στον παραγωγό. Στα παραπάνω προσθέστε και την απίστευτη άνοδο των τιμών, τα ρεύματα και τα καύσιμα και θα καταλάβετε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε. Θέλω να κλείσω με μια θερμή παράκληση προς τους συναδέλφους. Πρέπει να δημιουργήσουμε νέες ομάδες παραγωγών για να διαχειριστούμε τα προϊόντα μας όπως πρέπει μόνοι μας, χωρίς μεσάζοντες».
ΤΥΡΟΚΟΜΕΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ
Παράγει: Οικογενειακή επιχείρηση από το 1948 που ειδικεύεται στην παρασκευή φέτας και μυζήθρας. Απασχολεί εργατικά χέρια και ντόπιους κατοίκους. Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο που τα νεότερα μέλη της οικογένειας, όχι μόνο δεν εγκατέλειψαν την προσπάθεια, αλλά αντίθετα φέρνουν ζωντάνια, φρεσκάδα και νέες ιδέες στην επιχείρηση-κόσμημα για τη Μέλισσα.
ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ
Τέλος, η πρόεδρος της κοινότητας Αλεξάνδρα Λυκοκανέλλου αναφέρθηκε στα προβλήματα της περιοχής ευθύνης της: «τα προβλήματα της κοινότητάς μας είναι πολλά και όλα σημαντικά. Το καθένα έχει τη δική του βαρύτητα για τους ντόπιους. Κάποια από αυτά, μάλιστα, θα έπρεπε να είχαν λυθεί ήδη από χθες! Εχουμε και λέμε:
– Η αγροτική οδοποιία είναι ο μόνιμος εφιάλτης μου, κυρίως μετά τις καταστροφικές καταιγίδες του Δεκεμβρίου. Αν κι έχουν γίνει κάποιες ελάχιστες παρεμβάσεις, ευελπιστώ άμεσα να καταφέρουμε να δούμε την πλήρη αποκατάσταση των αγροτικών δρόμων. Εξακολουθώ να υπερασπίζομαι τη θέση μου, που έχει να κάνει με την ωφέλιμη πρακτικότητά της, ότι θα πρέπει να υπάρχει τσιμέντο, ακόμα και άσφαλτος μέχρι το τελευταίο μαντρί. Είμαστε ακόμα στη φάση, στον 21ο αιώνα, να επαιτούμε χαλίκια! Είμαστε ακόμη επαίτες χαλικόδρομων! Μιλάμε για πρόχειρες λύσεις, για πεταμένα λεφτά… Ετσι θα πάμε μπροστά; Ετσι θα μείνει ο κόσμος στα χωριά μας; Προσωπικά, ντρέπομαι πάρα πολλές φορές, πιστέψτε με!
– Σε ό,τι αφορά την ύδρευση, πολύ απλά το νερό είναι ακατάλληλο προς πόση! Αν είναι δυνατόν μέσα στην οικονομική δυσπραγία οι άνθρωποι να είναι υποχρεωμένοι να αγοράζουν ακόμα το νερό, το πιο πολύτιμο αγαθό! Ακούγεται παραμύθι, αλλά αυτή είναι η ωμή αλήθεια: Εδώ, στον τόπο μου, οι ντόπιοι αγοράζουν νερό για να πλυθούν, γιατί το προσφερόμενο δημοτικό νερό είναι… μαύρο! Αξίζει, βέβαια, να σημειώσω ότι πραγματοποιήθηκε η αντικατάσταση του δικτύου ύδρευσης, αλλά… εκκρεμεί η σύνδεση με τη δεξαμενή!
– Χρειαζόμαστε άμεσα αντιπλημμυρικά έργα. Είναι απαραίτητα μετά τις τελευταίες καταιγίδες!
– Η αντιπυρική προστασία θα πρέπει να ενισχυθεί με μεγαλύτερα κονδύλια από τα αρμόδια υπουργεία, διότι έχουμε πυκνό, πλούσιο και γόνιμο φυσικό πλούτο, που, εάν μας ενδιαφέρει να τον έχουμε, θα πρέπει και να φροντίσουμε να τον προστατέψουμε. Έχουμε βελτιώσει κάπως τους δασικούς δρόμους κι ευελπιστώ, σε συνεργασία με τον Δήμο, φέτος να πάμε ένα βήμα παρακάτω. Θέληση υπάρχει, δυστυχώς, χρήματα δεν υπάρχουν, αλλά ας είμαστε αισιόδοξοι και με αγώνα, αλλά και πίστη στον τόπο μας θαρρώ πως θα καταφέρουμε κάτι παραπάνω…».
Η Αλεξάνδρα Λυκοκανέλλου συνέχισε με μεγάλη αγάπη για τον τόπο της: «Οι κάτοικοι εδώ εργάζονται στοϊκά σαν μέλισσες, ίσως έτσι βγήκε και το όνομα στο χωριό μας, εξαιτίας της εργατικότητας των κατοίκων. Η οικονομία της Μέλισσας στηρίζεται στην αγροτική παραγωγή. Οι αγρότες μας, δουλεύουν στη γη τους και παράγουν προϊόντα άριστης ποιότητας, πραγματικούς θησαυρούς! Προϊόντα που ταξιδεύουν στις διεθνείς αγορές. Συγκινούμαι όταν μιλάω για την αγροτική παραγωγή, διότι βιώνω καθημερινά το μόχθο και τον ιδρώτα του αγρότη. Ο αγρότης με τα ροζιασμένα δάχτυλα και το ριτυδωμένο πρόσωπο αποτελεί τη βάση της κοινωνικής πυραμίδας, αντιστέκεται και παραμένει στην ύπαιθρο κάτω από σκληρές συνθήκες εργασίας, συμβάλλοντας στην εθνική οικονομία. Σήμερα απαιτείται περισσότερο από ποτέ να υπάρξει ουσιαστική στήριξη στους αγρότες. Απαιτείται μια ριζική αλλαγή της αγροτικής πολιτικής που θα συμβάλει στη στήριξη του πρωτογενούς τομέα και στην πραγματική ανάπτυξη κι όχι στην εξόντωση και τη συρρίκνωση του αγροτικού στοιχείου. Χώρα χωρίς αγροτική παραγωγή οδηγείται σε εξαθλίωση». Τέλος, η Αλεξάνδρα Λυκοκανέλλου αναφέρθηκε και στο μείζον θέμα με τους δασικούς χάρτες: «Είναι τραγικό και πολιτικά ανήθικο να αμφισβητείται η γη των προγόνων μας. Είναι τραγικό η ανάρτηση των δασικών χαρτών να έχει ως υπόβαθρο τους χάρτες του 1945, όταν η χώρα ήταν σε εμπόλεμη κατάσταση. Για ποια γη κύριοι της απελθούσας και της σημερινής κυβέρνησης μιλάτε; Τη ματωμένη γη των προγόνων μας; Την φορολογούμενη γη; Ή τη γη που επιδοτεί την παραγωγή της η Ευρωπαϊκή Ενωση; Η γη της υπαίθρου κράτησε όρθια την Ελλάδα μας! Αφήνετε ακόμα και σήμερα το πρόβλημα το δασικών χαρτών να αποτελεί το μεγαλύτερο εφιάλτη κυρίως των αγροτών. Οδηγήσατε σε αδιέξοδο τον αγροτικό κόσμο, σε μια διαδικασία ανορθόδοξη πληρώνοντας τεράστια ποσά για να υποβάλλονται ενστάσεις, να πληρώνονται μηχανικοί, τοπογράφοι και δασολόγοι, για να αποδειχθεί τί; Το αυτονόητο; Δώστε οριστική λύση τώρα! Τρίζουν τα κόκαλα των προγόνων μας! Ο Ελλην είναι συναισθηματικά δεμένος με τη γη του! Κύριος κάτοχος και νομεύς της γης του, ο ίδιος νόμιμος ιδιοκτήτης της. Τέλος στο παραλήρημά σας! Η γη μας, μας ανήκει! Δεν χαρίζουμε ούτε σπιθαμή!».
Να σημειωθεί ότι στην περιοχή υπάρχουν περί τα 12.000 νέα ελαιόδεντρα και πολλές νέες καλλιέργειες τα τελευταία 4 με 5 χρόνια, ενώ είναι σε εξέλιξη και μια μεγάλη άνθηση της κτηνοτροφίας.